قصه امشب من صنعت شعري نداره                          مث من غريبه و تو غصه ها كم مي آره

ز شراره دل مي سوزم به تموم وجود                          بسم رب الشهداء يكي بود يكي نبود

يكي بود يكي نبود زير گنبد كبود                                  روزاي جبهه و جنگ روزاي قشنگي بود

روزاي قشنگي بود روزاي سخت جدايی                     كاش كه جنگ تمو م نمي شد مي شديم كربلايي

توي جنگ و جبهه ها يه بچه كوچيك بودم                     نبودم جبهه ولي من به خدا نزديك بودم

خاطرات اون روزا هيچ وقتي يادم نمي ره                    مرغ دل به ياد تابوت شهيد پر مي گيره

مادري چشمش به در چرا عزيزش نيومد                     بعد چند روز پسرش به روي دستا مي اومد

اما بعد جبهه ها ما از خدا جدا شديم                                 لباس خاكي فراموش شد و بي وفا شديم

يا ابا صالح پس كي مي آيي                                               يا ابا صالح پس كي مي آيي

دست بيعت به شهيد و آرمانش نزديم                             اون چيزي كه اونا خواستند ما هرگز نشديم

اون جا با ذكر حسين شبونه محفل مي زدند                                همه جا جار مي زدند غلام ابن الحسن اند

ذكر يا بن العسكري از لبشون دور نمي شد                                غيره مهدي چيزي به دردا مرهم نمي شد

اين جا كم كم خاطراتو از تو ذهنا مي برند                    ديگه حرفي از شهيد تو مجلسا نمي زنند

اون جا ناله مي زدند چرا آقامون نمي اد                       حال جبهه خبر از حضور آقامون مي داد

اين جا خون به قلب زار مهدي زهرا شده                     صوت موسیقی طنین انداز  محفلا شده

اونجا كرخه و دو كوهه جنت جانبازا بود                         جزرو مد رود عشق مبهوت اشك چشما بود

اين جا با زخم زبون جانبازو تحويل مي گيرند  همه عزت و تو ثروت و تحصيل مي بينند

اونجا سربند اباالفضل به همه توون مي داد                                 بسيجي با لب تشنه لب دريا جون مي داد

اينجا فرهنگ  رو به اسم تمدن مي خرند                     با حجاب بي حجابي دم از تمدن مي زنند

اونجا رفتند روي مين كه دنيا رو رها كنيد                      درد بي درمون دنيا ، دوستي رو دوا كنيد

اونجا زير برف و بارون توي سنگراي سرد                     اين جا ويلا و تجمل رو دلا نشونده درد

يكي محزون ، يكي خندون شيوه  اونا نبود                   اين طريق نبوي  و سيره ي مولا نبود

در ازاي دل پاره اي كه به جبهه داده بود                       خونه خشتي سزاي مادر شهيد نبود

اين وصيتنامه ي بت شكن خمين نبود                         روي بوم خونه ها يه پرچم حسين نبود

يا ابا صالح پس كي مي آيي ؟                                    يا ابا صالح پس كي مي آيي ؟

كوچه هاي شهر ما بي روضه و دعا نبود                      جاي خون شهيد تو مجلسا گناه نبود

رهبر فقيد ما اون روزا دلگير نبود                                صورت شبيه ماهش اينقدر پير نبود

رد پاي شهدا تو زندگيا گم شده                                  شيوه ي حضرت آدم شيوه ما ها شده

چطوري روز قيامت آقا رو صدا كنيم                               تو چشاي مادرش زهرا چطور نگاه كنيم

آقاجون دستم بگير رنگ جماعت نباشم                       ديگه از جدت حسين دارم خجالت مي كشم

اومدم آشتي كنم با تو به والله آقاجون                             روتو بر نگردون از من جون زهرا آقاجون

بس كه بد سرزده ازمن ديگه دل خسته شدم                              به سرم هرچي بياد حقمه و الله آقاجون

پاورقی ها:نمیدونم چرا این شعر شده پست این ماه وبلاگم شاید به خاطر حس غریبی که داره

آخ که چقدر دلم براشون تنگ شده...ای کاش های من...صدایشان به آسمان رسید از خدا چرا؟؟؟!!!

کربلا ایران،شهدای ایران تلنگری دیگه بود تا ما بیدار شیم اما بیداری فقط برای دهه اول بود

همش میگیم با لیتنا کنا معک ای کاش ما قلبا با حسین بودیم اونوقت دیگه امام زمانمون تنها نبود